Skip to content

Tenminste houdbaar tot 12 maart 2020.

Tenminste houdbaar tot 12 maart 2020.

Voorbij de THT

Is de wereld waarin wij leven wel zo houdbaar? Zelf ben ik van mening van niet, hoe ik denk dat het ook kan heb ik omschreven in mijn nieuwste boek Voorbij de THT. Graag deel ik alvast een hoofdstuk met je, lees je mee?

Ten minste houdbaar tot: 12 maart 2020

Ik zie mijzelf nog zitten, op donderdagavond, in een eetcafé in Hoorn, net proostend op het succes dat Stoelendans, het boek dat ik samen met mijn compagnon schrijf, gaat worden. Alles was voor toen nog normaal, op het niet meer geven van handen na.

Mijn telefoon ontplofte bijna; ik ontving euforische berichten uit mijn beide supermarkten vanwege de snel opkomende klantenstroom, die extreem verkoopgedrag vertoonde. Mijn compagnon en ik keken elkaar aan: oké, het wordt dus serieus nu. Maar dat de wereld er een week later helemaal anders uit zou komen te zien, dat hadden wij toen nog niet geheel voor ogen.

Eerst hoorde je over het coronavirus ver weg, en dacht je: ach, het zal allemaal wel niet zo’n vaart lopen. Maar in een razend tempo lag de wereld zoals wij die kenden plat. Alles wat eerst nog belangrijk leek vervaagde en wat eerst onmogelijk leek, bleek gewoon mogelijk.

De volgende morgen ging ik toch maar wat eerder naar mijn supermarkt. Even kijken hoe het erbij staat, hoe mijn medewerkers zich houden. Alsof het zo moest zijn viel de ene na de andere afspraak uit mijn agenda. Deze tijd gebruikte ik om in de winkel links en rechts wat recht te trekken en om met de klanten te kletsen. Het inkoopgedrag van de klanten werd steeds grimmiger, wel was de sfeer ontzettend goed, niemand mopperde als er iets niet meer was, er was respect en verdraagzaamheid. Ook mijn medewerkers,

waarvan er vele ad hoc opgetrommeld waren, kwamen in grote getalen en met volle moed naar het werk – ergens wetend dat we geschiedenis gingen schrijven.

Toen in de middag de vrachtwagens kwamen, was dit hard nodig en de handel verdween bijna ongemerkt in de vakken. Kerst viel dit jaar vroeg – we draaiden omzetten die we normaal gesproken alleen in de kerstvakantie draaiden, in een winkel die daar niet op voorbereid was. Toch kregen we het voor elkaar. Supertrots maakte dit me. Dan kom je erachter wat je met een relatief kleine club kan bewerkstelligen, dan maak je kennis met de kracht van samen.

De volgende dag was het weer druk, net als de rest van de week. Eten was er gelukkig genoeg, de distributiecentra, de logistieke keten maar ook de voedselproducerende bedrijven werkten 24/7 om alles richting de supermarkten te krijgen. Deze waren nog steeds binnen enkele uren leeg, wat het hamstergedrag van de consumenten stimuleerde. En zo zou het nog wel even duren voordat alles weer normaal zou zijn, hoe dat er dan ook uit gaat zien.

De houdbaarheidsdatum van de oude wereld is verstreken

Onze manier van leven is niet houdbaar meer. Het is tijd voor een nieuwe wereld, een nieuwe manier van leven.
In de supermarkt is het simpel: een product heeft een datum en als deze datum verstreken is dan gooien wij dit product weg in de vuilcontainer, of het nu nog eetbaar is of niet. Hier zit een mooie parallel met hoe wij met onze aarde omgaan. Wij gooien eten weg dat nog goed is. Spullen die niet meer goed genoeg zijn voor ons, maar nog wel heel en nuttig, eindigen veelal op de vuilnisbelt. En waar je in de tijd van mijn ouders je meubels voor de rest van je leven kocht, is nu de levensduur van meubels maar ook die van machines veelal niet meer dan vijf jaar. Een consumptiemaatschappij, dat is wat wij zijn geworden, een maatschappij van nooit genoeg.

Blind geworden voor onze overvloed klagen we door. Leggen we de verantwoording voor een vol en gelukkig leven in de handen van de overheid, een partner. Of we leggen de nadruk juist op iets niet hebben. Wanneer komt de tijd dat we wakker worden, dat we onze overvloed weer gaan delen? Weer, inderdaad, want ooit is dat anders geweest, weliswaar heel lang terug, maar de herinnering zit vast nog ergens in ons DNA opgeslagen.

Zullen we stilaan reizen naar een wereld waarin we vanuit liefde, vrijheid en vertrouwen samen kunnen leven, werken en zijn? Zullen we het aandurven om een nieuwe onbekende wereld te omarmen, de moed hebben om ons een andere manier van leven aan te leren? Mogen we op een andere manier naar maatschappelijke vraagstukken kijken van onszelf? Leren we een probleem niet te zien als een bedreiging maar als een kans? Zullen we naar een wereld toe durven reizen waar we gezamenlijk wereldwijd oog hebben voor gelijkheid, eigenheid en dankbaarheid? Durven we de schoonheid te omarmen en hebben we de moed om vanuit overvloed te leven?

De wereld mooier achterlaten dan dat ik haar aantrof, dat is wat mijn drijfveer is. Dat is waarom ik elke dag mijn bed uitkom, elke dag weer probeer ik er het beste van te maken. Verbindingen leggen en het onmogelijke mogelijk maken. Dit is waarom ik altijd op zoek ga naar nieuwe samenwerkingen, nieuwe omgangsvormen maar ook naar de stilte in mij.

De nieuwe wereld is onbekend en onvoorspelbaar.

We lopen het liefst het bekende pad. Gaandeweg mijn leven ontdekte ik dat ik een keuze had. Ik kon er bewust voor kiezen om naast de bekende paden te wandelen, buiten mijn aangeleerde patronen. Dan kwamen er andere uitkomsten die ik mocht omarmen. Deze andere uitkomsten riepen weer een andere vraag op en zo vond ik steeds meer de verbinding met mijzelf. Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat dit de weg zou kunnen zijn om onze samenleving weer gezond te maken.

Hoe vaak kiezen we niet de veiligste weg, kiezen we tussen zaken die wij kennen, waarbij we ons niet eens realiseren dat dit ons niet meer past? Dat de houdbaarheidsdatum is verstreken.

Lange tijd konden we lekker op de gebaande paden blijven. Maar in tijden van crisis, in tijden dat het niet anders kan, blijkt er veel meer te kunnen. Van de ene op de andere dag blijken digitale schoollessen, thuiswerkende medewerkers en online vergaderingen prima mogelijk te zijn. Dat zou op termijn zomaar eens een oplossing kunnen blijken voor het lerarentekort, een antwoord op ons fileleed en de CO2-uitstoot. Bovendien realiseren wij ons dat we een mooi leven kunnen leiden met een borrel thuis, samen een spelletje spelen of met een picknickmand uren in de natuur zijn.

Laten we hier de voordelen van benutten en deze bedreigende tijd omzetten naar een kans om het roer om te gooien. Om zo de THT van onze samenleving te verlengen.

Jeelink verbindt

De verbinding met ons hart – onze passie – onze kern – onze missie – weten we veelal niet meer te maken. Ergens tijdens de industriële revolutie is ons hoofd het gaan overnemen. Wanneer je geen verbinding meer maakt met wie je werkelijk bent en je hoofd het overneemt, ga je het leven leiden waarvan je hebt aangenomen dat dit voor jou het juiste leven is. Maar wat nu als je jezelf bij elke beslissing de vraag mag stellen: wat zou ik kiezen als er geen morgen zou zijn, wat zou ik dan doen? Er zou zomaar eens een heel ander antwoord kunnen komen dan je vooraf bedacht had.

Als de houdbaarheidsdatum van vandaag verstrijkt, wat zou je dan doen? Wat zou je doen als je morgen je hele leven opnieuw mag indelen? Zou je dan nog bij dezelfde partner zijn, het werk doen wat je nu doet, op de plek leven waar je nu leeft? Zelfs je vrienden, blijven deze hetzelfde, passen ze je nog wel? De kleding die je draagt, zou die niet wat meer jou kunnen zijn?

Na veel keuzes kwam ik erachter dat voor mij verbinding centraal staat. Verbinding met je hart, met je passie en talenten. Verbinding met elkaar; samen staan we sterker. En verbinding met de wereld om ons heen. Hoe kunnen we deze wereld mooier achterlaten, zodat generaties na ons kunnen genieten van haar overvloed?

Vanuit deze missie is Jeelink ontstaan. Jeelink is een manier van leven, een gedachtegoed, een filosofie om mensen bewust te maken dat de manier waarop we nu leven niet houdbaar is voor volgende generaties. De oude manier van leven heeft zijn houdbaarheidsdatum bereikt.

Misschien heb je dit ook weleens in je eigen leven gemerkt en heb je er toen voor gekozen om te kijken hoe het anders kan, zodat je vanuit jouw talent mag leven, en de overvloed daarvan mag ontvangen. Die bewuste keuzes, daar gaat het om bij Jeelink.

We willen de samenleving bewust maken dat we heel vaak bezig zijn met symptoombestrijding: met het verbeteren van een klein onderdeel zonder te kijken naar het geheel. Jeelink staat voor bewustwording van hoe alles verbonden is met elkaar.

Soms zijn we die verbinding zelfs helemaal kwijt. Hebben we geen idee wat er in de maaltijd zit die we in de supermarkt kopen, laat staan waar de voedingsstoffen vandaan komen. De plastic verpakking gooien we weg, zonder te weten wat er met die afvalbergen wordt gedaan. Jeelink maakt ons hier bewust van en helpt om te kijken hoe het anders kan. Hoe we krachten kunnen bundelen.

Jeelink is het linken van mensen, producten en de samenleving. Het mogen leven vanuit je eigen talent, volledig aangesloten bij wie jij werkelijk bent. Om vanuit hier samen te werken met andere mensen aan een gemeenschappelijke missie, namelijk de wereld mooier achterlaten dan dat wij haar hebben aangetroffen.

In dit boek neem ik je mee in hoe Jeelink is ontstaan. Vanuit een persoonlijke missie, naar een stichting waarin allerlei mensen samenwerken, naar een nieuwe wereld.

Wil je het boek bestellen, klik dan hier. 

handtekening Monique Ravenstijn
 
Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Lees ook

 
Column Distrifood september 2020
Samenspelen verbindt!! Weten wie je bent en waar...
‘Nog-net-vers eten kun je weggeven’
“Ik hoop dat de raad van bestuur het...